Lieve Kanjer,

Ik heb je nooit een brief geschreven, dit zal de eerste en tevens de laatste zijn.
Je kwam geheel onverwacht, niemand had dit ooit gedacht.
Je zus Sheila was inmiddels 6 jaar en we dachten daar blijft het bij.
Ons geluk was groot toen je na een paar benauwde momenten toch ging ademen, en we waren
Supertrots toen we je mee naar huis mochten nemen.

De jaren gingen voorbij, waarin je Hollands welvaren was.
Je was altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen en niets ging aan je voorbij,
Zelfs toen je in 1999 allerlei kwaaltjes kreeg bleef je positief, totdat je het niet meer alleen kon
En je het in handen van anderen moest leggen.

Je onderging al je behandelingen als een ‘Kanjer‘.
Zelfs de artsen en verpleging die je af te toe met hun spuiten en naalden helemaal lek prikte, kregen nog een hand, een kus en een ‘dank je wel‘.
School werd te zwaar voor je en in 2000 kwam je thuis met de boodschap dat je palliatief was.
Je begon aan je reservetijd, een tijd met ups en downs, maar vooral met ups.
Je bleef positief!

Je zei altijd dat je de oudste man te wereld wilde worden, over je ziek zijn, wilde je nooit praten.
Je bent nog 4 jaren naar Franciscusoord geweest, 1 dagdeel per week, ook daar werd je op handen gedragen. Je had altijd je humor, dat was typisch Danny.
Leuke dingen meenemen naar school was iets wat je elke week deed, niets was gek of akelig genoeg.

Ieder jaar gingen we op vakantie, en je genoot elke keer weer, ondanks je beperkingen, die elk jaar iets groter werden. De laatste paa  jaren was je grote wens naar Disney World in Amerika, daar zijn we geweest, je genoot en was blij.
Het was erg vermoeiend maar dat trotseerde je elke keer weer.

In 2007 was franciscusoord voorbij, en je ging met tegenzin naar PSW toe.
Je was er dolgelukkig, je voelde je er thuis en was daar op je plaats.
Je maakte vrienden en je vaste begeleidster Resi ging voor jou door het vuur.
Sociaal als je was, hielp je anderen nog, ondanks dat het voor jou elke week iets moeilijker werd.

In maart 2008 gingen we met jou naar Curaçao toe, iets waar je altijd van droomde, je wilde dolfijnen aaien.
Je hebt genoten van deze vakantie. Bij het naar huis gaan huilde je dikke tranen, je wilde er blijven.
Het was onze mooiste vakantie.
Je wilde zo graag terug naar Curaçao dat we direct in de zomer weer hebben geboekt voor februari 2009. Je had er zo graag carnaval willen meemaken.
Jammer genoeg mocht dat niet zo zijn.

In de zomer van dit jaar bleef alles stabiel, je had je kracht en vechtlust, ondanks je lage gewicht deed je nog alles wat mogelijk was.
Je films waren je lust en je leven, alles verzamelde je ervan. Je grootste passie was het ‘worstelen’, met
‘The Undertaeker’ als jouw favoriet. Je had zelfs een echt worstel T-shirt en dezelfde
hoed als ‘The Underteaker’. Een weekend zonder worstelen kijken was een weekend niet geleefd
voor jou.

Op zolder kon je je lekker relaxen samen met papa spelletjes spelen op de computer,  zelfs toen het moeilijker voor je werd.
Je had het graag lekker warm, zodat papa ook in de winter in zijn zomer tenue op zolder zat.
Je mutsen die je op je hoofd had waren je trouwste maatjes, zonder muts zagen de mensen je eigenlijk nooit. In de laatste paar weken hebben we nog een leuk weekend samen gehad in Scheveningen, we hebben daar de Musical van Tarzan bezocht, zelfs de cast van Tarzan had jou in hun hart gesloten.
Iedereen ging graag met je op de foto en had aandacht voor je.
Helaas, dat weekend werd het begin van je laatste reis, vanaf toen ging het met de dag achteruit.

Je verheugde je wel op pakjesavond, je kreeg de WII, je hebt hem jammer genoeg maar 1 dagje gebruikt. Je vond het wel prachtig en papa hielp je ermee.

Toen liet je ons schrikken op dinsdag de 9e, om de hele dag bewusteloos te zijn.
Iedereen was er om afscheid van je te nemen, je hebt er niks van gemerkt.
Rond 6 uur dacht je, ‘ik kom nog even terug, jullie zijn nog niet van me af, dit was typisch Danny.
Daarna heb je gevochten, een oneerlijke strijd, die je uiteindelijk niet hebt gewonnen.
Je favoriete dokter uit Maastricht was zelfs bij jou op bezoek gekomen, wat een grote eer.

Lieve Kanjer, je hebt je strijd gestreden met een bewonderenswaardige kracht.
Hier kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen.
Iedereen zal je missen, we hebben je begeleid tot je laatste reis, die je helaas alleen zal moeten gaan.
Maar wees niet bang, want Oma en Opa staan jou al op te wachten, en Jeremy en Bram zullen blij zijn jou te zien.

Doe ze allemaal de groeten en geef ze van ons allemaal een dikke knuffel.

KANJER VAARWEL
WE ZULLEN JE MISSEN

Mama Papa en Sheila